Skocz do zawartości

[] Galactic Guide: Horus

Rekomendowane odpowiedzi

Galactic Guide: Horus


The Horus System is best known for two things: its two jumps into the Xi’An Empire and Serling, a tidally locked planet with one of the most unique human habitations in the universe. For years, Horus’ connection to the Xi’An Empire made it a part of the Perry Line, a string of noman’s-land systems that provided a buffer between the species, a status that cut off any public access or private development to the system. Now those connections are its biggest asset, making the system an intriguing prospect for those interested in doing business with the Xi’An.

Horus was officially discovered in 2528 by a then-unknown navjumper named Marie Sante. Legend claims that the system was actually discovered several years earlier by the fourteen-year-old Sante after she stole a ship to flee her family in Gonn. If true, she must have spent the majority of the intervening years in the unclaimed system, alone on her ship, as extensive checks of UPE records and landing registries have failed to uncover her name anywhere during that period of time.

The UPE’s first official record of Sante was her application to register the discovery of the Horus System, which she, maybe tellingly, requested be named after her ship.

Included in her initial application were meticulous documents describing the system’s three planets and two asteroid belts. Apparently, Sante had spent years alone in the system exploring before she finally decided to share her find. This resulted in Horus being the only system to have been discovered and have all of its celestial bodies charted by the same person.

Sante’s single-minded interest in uncovering all Horus had to offer was both her greatest strength and her ultimate downfall. In 2530, only two years after Horus’ registration, Humanity first encountered the Xi’An, and tensions only escalated from there. Meanwhile, as public and private interests established operations in Horus, Sante stuck to its outer reaches, singularly focused on the areas she had yet to explore. In 2542, Sante discovered the jump from Horus to the Rihlah System. To this day, historians debate whether Sante understood how reporting Horus’ connection to Xi’An territory would drastically alter the system’s future.

At that time, the jump to Rihlah made Horus a security risk for the UPE. The government closed the system to non-military personnel, receiving little resistance from the small group of civilians that had begun to settle on the fledgling planet of Serling. Only Marie Sante defied the order. She hid in the system’s outer reaches and managed to remain undetected until a Navy pilot reported an unauthorized ship in his sector. A battle group was mobilized only to realize that the ship had been Sante’s. With the false alarm wasting many hours and credits, the military prioritized pushing Sante out of the system.

To this day, no one is certain of what fate befell Marie Sante. The last record of her comes from a recovered info-beacon containing her journals. The final entry was dated 10.1.2545. In it she expresses her belief that Horus had more secrets to uncover, which proved true with the discovery of a jump into the Xi’An controlled Kayfa System in 2617. Her final entry ended with “Horus is the only home I’ve ever had. I shared the world and they took it from me. Let’s just say I’ll never make that mistake again.” With those final words, Sante was never heard from or seen again.

To this day some believe Sante spent her remaining years hiding in the system. Everyone from novices to expert explorers, and even Spectrum show hosts, have tried to piece together clues from her journals to uncover her ultimate fate. A portion of Horus’, albeit small, tourism sector focuses on this mystery, with ‘history hunters’ eager to locate the remains of Sante’s lost ship.

Meanwhile, as the UPE was transitioning into the UEE, the military maintained control over the Horus System throughout the cold war. Assignments monitoring the system’s two jumps into Xi’An territory were both strategically essential and extremely dull. A lack of hospitable planetside locations meant military personnel spent their deployment in either their cockpit or a capital ship, which did not endear the system to starmen.

Once the cold war ended and the Perry Line was dissolved, the UEE decided to use the system for more than just military patrols and exercises. The public finally had another chance to put its stamp on the system. Unfortunately, inhospitable planetary conditions have kept the population down, and minimal natural resources have made heavy industry slow to develop in the system.

Yet, its connection to the Xi’An Empire, which once doomed it to isolation, may now be Horus’ strongest selling point. Businesses looking to capitalize on improved relations and increased trade pay ever-rising real estate prices on Serling to have an office only one jump away from the business-friendly Rihlah System. While the future may be bright, many within the UEE still considered Horus an afterthought, a system that has yet to exert enough political or economic force to earn recognition in the UEE Senate.

Horus I (Serling)

Maintaining the nickname Sante gave it in her original reports, this tidally locked planet contains one of Humanity’s most interesting habitats. With one side of the planet perpetually facing the system’s main sequence M-type star and the other shrouded in darkness, the majority of the planet is unfit for habitation. Yet Humans discovered that life was possible along the terminator line, the narrow strip dividing the light and dark side of the planet, running from pole to pole.

Visiting Serling is a must for anyone interested in truly unique vistas, but living under such conditions is not for the faint of heart. Serling is plagued by constant storms, a meteorological side effect of one side of the planet receiving all of the star’s heat. Photographers flock to Serling to snap a pictures of the system’s red star sitting upon the horizon amidst a severe storm. This majestic and surreal image has become emblematic of the entire system.

It has taken some ingenuity to make a manageable living in a place either constantly light or constantly dark (depending on which side of the terminator line one is on). In general, workplaces are zoned closer to the light side of the planet while residences are built near the dark side. This allows people the semblance of a normal day/ night cycle. A system of high-speed trains and transport ships constantly moves workers from one side to the other.

Since businesses on the light side, technically, never close, there is work aplenty for those who want it. Yet, some residents suffer psychological strain from the lack of a natural circadian rhythm similar to what many tourists feel upon arriving on a new world. Currently, the University of Aten, Serling’s most prominent educational institution, is conducting a lengthy study in an attempt to isolate the differences between people who flourish under these conditions (often those in families who have lived on the planet for generations) versus those who have trouble adjusting.

As in most places around the Empire, those with unlimited means make the most out of even these unusual conditions. The planet’s most expensive real estate lies in the middle of the terminator line, which provides a breathtaking permanent sunset view when facing the star. Stunning architectural homes, apartments and high-end hotels are programmed to rotate on a “daily” schedule, providing their residences with the semblance of a more normal day/night cycle.

Horus II

A massive desert world located within the green band. Even though the planet lacks any natural bodies of water, UEE surveyors and scientists are seriously assessing the cost-benefits of a terraforming attempt. As xeno-economic relations continue to strengthen and improve, there has been considerable support from the business community to pursue settlement on this planet, simply because companies without a foothold on Serling would love to establish operations on a more traditional planet and enjoy easy access to the Xi’An Empire.

Horus III

Horus III is one of the few Super Jupiters in UEE space. Its high-density atmosphere makes the planet many times more massive than most other gas giants. Separated from Horus’ inner two planets by two asteroid belts, Horus III sits in a long, lonely orbit far from anything else in the system.


Visitors are encouraged to track their time spent on either hemisphere of Serling, as the effects of too much or too little light have been linked with exhaustion, depression and other symptoms.

Heard in the Wind

“While we will never know for sure what drove her there, Sante’s journals make it clear that she truly loved two things in life: her ship and the system she discovered.”

Kwame Jones, The Heart of Horus, 2678

“Before we sing the chorus, let us speak of Horus, a system sure to kill us, from boredom, not from war!”

– Guardians of the Jump, traditional Navy shanty, 27th Century

View the full article

Jakiś post jest interesujący, pomocny, zabawny, denerwujący? Skorzystaj z systemu reakcji - autor będzie mieć większą motywację, by napisać kolejne lub się poprawić! Masz pytanie do admina? Zajrzyj tutaj.

:miecio: :ad: sig_neb.png :ad: :miecio: 

Power tends to corrupt; absolute power corrupts absolutely. - Lord Acton

Manners maketh man. - William Horman

I am the Law. - Judge Dredd

Udostępnij tę odpowiedź

Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.

  • Podobna zawartość

    • Przez Nebthtet
      Kwota zebrana na development Star Citizena przekroczyła kolejną magiczną barierę - dwieście milionów dolarów. Z tej okazji Chris Roberts tradycyjnie już napisał list do społeczności, którego tłumaczenie publikujemy na łamach Game Armady. 
      Pozwolę sobie krótko skomentować to, co dzieje się w internecie - polskim i nie tylko. Linkować nie będę, jeśli jesteście zainteresowani tematem znajdziecie te treści bez najmniejszych problemów . Po raz kolejny wiele serwisów oraz osób piszących o grze skupia się tylko na zebranej kwocie i na tym, że gry jeszcze nie ma. To wszystko w świecie, gdzie wydaje się jako release gry w stanie takim, że powinny być w późnej alfie lub wczesnej becie - za pełną cenę (tak, na was patrzę Bethesdo i to coś, co udaje Fallouta!).
      Mało kto zwróci uwagę na to, co w ciągu tych lat zbudował CIG - jak wiele technologii stworzono od podstaw na potrzeby gry, jak transparentny jest proces developmentu. Nie wspomina się za często o tym, ile i w jaki sposób gry tworzyli wielcy tej branży. Warto spojrzeć jak długo swoje produkty tworzył Blizzard, a gracze z dłuższym stażem zapewne pamiętają, że "SoonTM" miało niechlubny początek właśnie w ciągle przekładanych datach premier gier tego studia. Popatrzcie ile lat tworzono World of Warcraft. Grę zbudowano na już gotowym i zmodyfikowanym silniku Warcrafta III. O istnieniu tytułu powiedziano światu we wrześniu 2001, premiera miała miejsce dopiero trochę trzy lata później. Nie wiemy, jak długo trwały prace przed ujawnieniem istnienia WoW. Na dokładkę Blizzard już miał ludzi i znaną im technologię, która posłużyła jako podstawa do budowy gry. Nie musiał się też martwić o środki konieczne do realizacji projektu.
      W przypadku Star Citizena jest trochę inaczej: oto mamy projekt od człowieka, który dał branży niesamowite gry, miał też na koncie spory feature creep i opóźnienia, co szczególnie widać było przy opóźnieniach produkcji Freelancera. Tym razem jednak Roberts nie ma nad sobą dzierżących excelowe tabelki księgowych Microsoftu, dzięki czemu ma szanse rozwijać projekt tak, aby faktycznie był jak najbardziej zgodny z wizją, która porwała już ponad dwa miliony osób. Niesie to ze sobą gigantyczne ryzyko; Chris już nieraz udowodnił, że z szacowaniem terminów jest u niego dość średnio. Efekty widać w postaci paszkwili wypisywanych przez różnorakie portale, czy też kilometrowych wynurzeń Dereka Smarta radośnie i z uporem godnym lepszej sprawy wypisującego swoje teorie spiskowe zamiast poświęcić czas na doprowadzenie Line of Defense do grywalnego stanu. Wielu graczy rozwścieczonych opóźnieniami również zażądało zwrotu środków, jakie wpłacili na poczet rozwoju gry.
      Na szczęście w tym roku widać, że z tych wszystkich klocków pieczołowicie tworzonych przez ostatnie lata zaczyna się składać coś, na co z zapartym tchem czekają fani. I szanse na to, że całe to szalone przedsięwzięcie zakończy się sukcesem wyglądają według mnie znacznie lepiej, niż na początku 2018. Warto pamiętać słowa Shigeru Miyamoto - "Opóźniona gra może być dobra, ale zła gra pozostanie taką na zawsze". 
      Jednocześnie bardzo was wszystkich proszę - jeśli dyskutujecie na temat Star Citizena niezależnie od tego, czy jesteście zwolennikami czy przeciwnikami projektu zachowajcie kulturę i zdrowy rozsądek. Inaczej w różnych miejscach robią z naszej społeczności oszołomów  (kto bywa na naszym Discordzie, zapewne kojarzy o co chodzi). Argumenty ad personam nigdy nie są godnym orężem w dyskusji.
      Kończąc ów wywód zapraszam do lektury tłumaczenia listu Chrisa oraz podzielenia się swoją opinią pod artykułem.
      Dwieście milionów dolarów.
      Ta ilość to największa suma zebrana dla jakiegokolwiek projektu w historii crowdfundingu - przewyższa wszystko, co mógłbym sobie wyobrazić w najśmielszych marzeniach.
      Mimo iż ta liczba jest imponująca to nie ona wyróżnia Star Citizen oraz Squadron 42.
      Prawdziwym powodem do świętowania jest to, jak społeczność zebrała się, aby umożliwić powołanie do życia wspólnego marzenia. jak gracze z całego świata zebrali się aby sfinansować jeden z największych i najbardziej ambitnych projektów, jakie kiedykolwiek zostały podjęte. Tu nie ma wydawcy. Żadnego wielkiego konglomeratu. To wszystko oddolne działanie, projekt sfinansowany przez graczy - dla graczy.
      Aby podkreślić to jak globalne jest wsparcie dla gry - osobą dzięki której przekroczyliśmy ten kamień milowy jest Algared. Pochodzi on z New South Wales w Australii i wspiera projekt od 2014. W naszej społeczności są ludzie ze 171 krajów: od najmniejszych jak San Marino czy Malediwy, po największe jak Indie i Chiny. Jesteśmy na całym globie - od bieguna do bieguna, od Antarktydy po Svalbard i Jan Mayen. Biorąc pod uwagę to, że na świecie są tylko 193 kraje to imponująca liczba, która pokazuje jak uniwersalne jest przyciąganie Star Citizena.
      I to więcej niż jedynie zbiórka funduszy, to było 6 lat przełomowego otwartego developmentu, gdzie wy wszyscy byliście aktywnie zaangażowani w to, co budujemy.
      Obserwowaliście jak rośniemy - od garstki ludzi do załogi składającej się z ponad 500 pracowników w pięciu studiach, czterech strefach czasowych i trzech krajach. Niektórzy z najbardziej utalentowanych ludzi w tej branży pracują nad Star Citizen i Squadron 42.  Większość z nich jest graczami zainspirowanymi waszą pasją aby przesuwać granice tego, co możliwe.
      Co tydzień udostępniamy wam wiele aktualizacji - tak było od początku projektu. W tym roku uruchomiliśmy aktualizowaną co tydzień roadmapę developmentu Star Citizena. Jest ona podlinkowana do naszego wewnętrznego systemu zadań i planowania, oraz pokazuje zaplanowane treści dla następnych czterech dużych aktualizacji gry. W grudniu tego roku dodamy również roadmapę dla Squadron 42.
      Mówiąc w imieniu zespołu - talent, wyobraźnia, kreatywność i pasja, jakie widzimy ze strony społeczności zawsze budzą w nas podziw. Przepiękne screenshoty i filmy,  streamerzy przesuwający granice tego, co można zrobić w grze (nawet w alfie), szczegółowe propozycje, informacja zwrotna na temat tego jak ulepszyć grę, a także cierpliwość podczas polowania na bugi w którym bierze udział tak wielu z was.
      Redukowanie Star Citizena tylko do zebranej kwoty byłoby niedźwiedzią przysługą dla tego wszystkiego. Żadna inna gra nie dzieli się tak wieloma informacjami co tydzień i żadna inna gra o której wiem, nie jest tak skupiona na słuchaniu i pracy ze swoją społecznością by stworzyć jak najlepszy produkt końcowy. Gdy rozglądam się wokół i widzę inne gry - nawet te od dużych wydawców - kopiujące nasze rozwiązania wiem, że mieliśmy pozytywny wpływ na branżę gier.
      To, jak tworzony jest Star Citizen - publicznie, ze wszystkimi tego wadami i zaletami jest częścią tego, co czyni ten projekt wyjątkowym. Kibicowanie takiemu przedsięwzięciu nie powinno wymagać zastanowienia - oddolnie fundowana gra dosłownie mierząca w gwiazdy? Nikt inny nie próbuje osiągnąć tego, co robimy, w sposób jaki to robimy, ani będąc tak otwartym jak jesteśmy. Rzeczy inne i nowe mogą być przerażające, ale również ekscytujące i satysfakcjonujące. Te niezbadane rubieże developmentu oraz fundowania gier odzwierciedlają magnetyzm Star Citizena samego w sobie; zew odległych planet do zbadania, zrealizowanych na wcześniej niewidzianą skalę i po raz pierwszy na takim poziomie szczegółowości.
      To dlatego wierzę, że Star Citizen porwał tak wielu. Przełamujemy zarówno realne, jak i wirtualne bariery i odważnie zmierzamy tam, gdzie żaden gracz oraz żadna gra jeszcze się dotąd nie zapuścili. I nie moglibyśmy robić tego bez was wszystkich - naszych partnerów w tej podróży i najlepszej społeczności w branży gier!
      Ten kamień milowy nadchodzi w bardzo ekscytującym czasie dla projektu - zaraz po udostępnieniu wersji Alfa 3.3 z Object Container Streaming i Client Bind Culling które czynią ogromną różnice w wydajności klienta i zużyciu pamięci. Face Over IP (FOIP)  jest w rękach graczy i już teraz widać że jest to coś, co wprowadza zupełnie nową jakość do gry. Żadna inna gra nie ma możliwości sterowania twarzą swojego avatara za pośrednictwem kamery internetowej, jak i możliwości umieszczenia swojego głosu diegetycznie wewnątrz gry. Możliwości interakcji społecznych wewnątrz świata Star Citizen odzwierciedlają teraz to, co możesz zrobić w realnym świecie. I w końcu z możliwością kupowania statków udostępnioną w wersji 3.3 mamy pełną pętlę gry zawierającą podstawową progresję - masz powód, aby przewozić ładunki, wykonywać misje czy wydobywać minerały.
      W tym tygodniu rozpoczyna się nasz 2948 Anniversary Event, który upamiętnia koniec pierwotnej kampanii crowdfundingowej mającej miejsce w listopadzie 2012. W tym roku jesteśmy szczególnie podekscytowani naszymi Darmolotami, gdzie umożliwiamy przetestowanie 80 zdatnych do lotu statków i pojazdów znajdujących się w grze.
      Alpha 3.3.5 Star Citizen, która wniesie do gry znacznie więcej zawartości (w tym planetę Hurston, jej księżyce, oraz główną strefę lądowania Lorville) aktualnie jest testowana na PTU i powinna trafić na serwery live w ciągu następnych kilku dni.
      Zbliżamy się coraz bardziej do żyjącego, oddychającego trwałego uniwersum. W miarę tego jak zamykamy bieżący rok spoglądam na technologię, którą musimy ukończyć aby osiągnąć tę wizję i zdaję sobie sprawę że bliżej nam do końca niż do początku tej drogi.
      Ta wiedza podparta przez wsparcie i ekscytację społeczności popycha nas naprzód i napełnia entuzjazmem oraz chęcią ujrzenia tego jak uniwersum Star Citizena staje się domem dla wszystkich graczy.
      Dziękuję wam - każdemu z osobna za wiarę w wizję, wspieranie rozwoju z nieustającym poświęceniem i budowanie historii branży gier.
      - Chris Roberts
    • Przez VERTiCALE
      Witam, mam mały problem. Mam zadanie z urządzeń techniki komputerowej aby złożyć komputer - to jest proste, ale peryferia jest trudniej dobrać ponieważ nie znam gry. Jest jakiś zestaw taki jak np. Mad Catz ( lub innej marki ale aby dało się to kupić (miało cenę). Albo pojedyncze peryferia związane z grą typu kamera, mysz, klawiatura, joystick i inne urządzenia która obsługuje gra. Pomoże ktoś? Z góry dziękuje!

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na twoim urządzeniu pliki cookies by ulepszyć korzystanie z naszego serwisu. Możesz dopasować swoje ustawienia obsługi cookies, a jeśli tego nie uczynisz zakładamy, że nie stanowi to dla ciebie problemu. Polityka prywatności